Voorbijgang

image

Een tijd lang werkte ik als voorbijganger. Afwisselend werk, waarbij men veel buiten is, maar zelden als het regent. Ik zag veel. Vallende mensen, huilende kinderen, soms verloor een vrouw een  haarelastiek, of haar hart.

Bij vallen en huilen deed ik mijn werk: meestal niets. Voorbijgangers wachten tot het voorbij gaat. Ik kon dat goed. Soms zag ik dat het niet vanzelf zou gaan. Dan belde ik 112. Daarna maakte ik me uit de voeten.

Bij verlies was ik vaak de held. Is dit van u, vroeg ik. Soms werd ik dan geknuffeld, of ze vroeg in een rubrieksadvertentie of iemand mij kende.

Er waren ook lastiger dagen. Honden raakten onverklaarbaar uit hun humeur, beten in mijn schenen. Mensen in diepe verwarring wilden mij te lijf, maar heel soms liefdevol.

Toen ik de man in het kanaal had gevonden, begon ik te twijfelen. Kort daarop nam ik ontslag. Tegenwoordig ben ik toeschouwer. Ik bepaal zelf wat ik zie.

 

 

 
----