Op haar post

Post

Foto van Natascha

Mijn postbode staakt. Al jaren. Je ziet het niet meteen. ’s Morgens sloft ze plichtsgetrouw achter haar verschoten rode fietstassenwagentje aan. Ze groet niet, althans mij niet. Ze bezorgt ook geen post, althans de mijne niet. Ik verlies vrienden en creëer familieruzies zonder het te weten, door niet te reageren op on-ontvangen geboorte- en trouwkaarten. De deurwaarder is een goede bekende: geregeld komt hij geld halen voor een rekening die ik evenmin als de bijbehorende betalingsherinneringen en dwangbevelen heb gezien. Hij gelooft me glimlachend niet, net als die vrienden en familie. En bewijs maar eens dat je iets níet hebt gekregen.

Ik vermoed dat de postbode ’s morgens met haar wagen volgeladen met mijn post koers zet naar een coffeeshop verderop, er zijn er genoeg. Ze bestelt een cola light mét, en begint te lezen. Geboren Boris, dochter van A en Z. Wij trouwen op 21 augustus, in Perth, kom je ook? Tandartsenpraktijk Muller, FACTUUR, €811,23, wij verzoeken u het totaalbedrag binnen veertien dagen. Groeten uit een zonnig Portugal, liefs Liesbeth, we moeten snel weer iets afspreken, bel je me (ben je nummer kwijt).
De cola van de postbode bevat geen bubbels meer als ze eindelijk klaar is met lezen. Ze overziet de berg opengescheurde enveloppen. Die kan ze niet meer bezorgen. Morgen zal ze voorzichtiger zijn, en ze weer netjes dichtplakken.

Dat denkt ze al jaren elke dag. Maar elke dag denkt ze ook: waarom zou ik. Wie wil er weten over een baby met een naam waar ze levenslang mee gepest gaat worden. Over een huwelijk dat iedereen op torenhoge reiskosten jaagt en over tien jaar voor nog meer geld ontbonden wordt. Een absurde rekening voor een behandeling van een kwartier, gestuurd door een tandarts die allang zijn boot heeft afbetaald. Over oude vriendinnen die niet eens je telefoonnummer kunnen onthouden.

Ze bespaart het me, en al mijn buren. Ze houdt van ons.

 
----