Minuten

Lezen

Foto van Danielle

‘Vijf minuten, en dan dat licht uit.’
Jahaa. Maar ja.
Wist ik veel wanneer het vijf minuten was.

Vijf minuten was het eerste hoofdstuk, vijf minuten was vijf bladzijden, vijf delen, vijf regels, de inhoudsopgave en het voorwoord, ja die las ik ook, het waren letters immers (ik wist ook precies wat er in ons broodbeleg zat, al vraag ik me tot op heden af wat beetwortels zijn). Vijf minuten was het hele boek en het begin van het vervolg, ik vloog er doorheen, hoezo waren ze zo boos en hoezo gingen ze zelf al na die vijf minuten naar bed? Hoezo half twaalf? Hoezo mocht het niet, eigenlijk? Hadden ze liever dat ik alleen was, daar in dat donker? Dat mijn hoofd zelf kon bepalen wat erin rondspookte?

Ik las en las, de dorpsbibliotheek uit. Ik onthield zinnen noch namen en zelden een ontknoping. Ik herlas en herlas. Ze zuchtten, mompelden iets over minuten, wensten me welterusten en deden de deur dicht. Pas ‘s morgens waren ze er weer. ‘Je hebt een kreukelbladzij in je wang. Vanavond echt gaan slapen hoor.’
Jahaa.

 

 
----