Hoe je het maakt

Duplo met de heren Kleiweg

Foto van Els

Bouwen, ik ben er dol op. Je ziet een ding en weet ineens wat het moet worden. Een lap een broek, een plank een kast, een steen een huis, een foto een bijschrift.

Je sluit je ogen en ziet hoe het wordt. Als je er bij nachtelijk gewoel niet uitkomt, maak je een schetsje en nog een, tot je ineens ziet hoe het moet – maar dat valt natuurlijk niet te tekenen. Je zoekt je zaag, schaar of (brei)pen en begint.

Je ontdekt al bij het eerste hoekje of randje iets onvoorziens. Zo leer je vanzelf hoe een gulp werkt, waar het scharnier moet en hoe je kortsluiting vermijdt. Je denkt eens na en lost het op. Soms betekent dat uithalen en opnieuw beginnen, soms was je op tijd.

Als het klaar is, maak je er nog eentje, maar dan zoals je nu weet hoe het moet. Prachtig, of in elk geval zelfgemaakt.

Repareren, daar heb ik dan weer minder mee. Hoe mooi je ‘t ook wilt doen, je krijgt het nooit meer zo mooi als het was. En dan kun je net zo goed dat plakbandje laten zitten en lekker iets anders gaan maken, iets nieuws. Liever op weg naar de volgende horizon, daar waar alles perfect is.

Mijn buren wonen hier sinds de oplevering in 1976. Achtendertig jaar in hetzelfde huis, dat al vijfendertig jaar af is. Ik weet niet zeker of ik daar heel zenuwachtig van zou worden of juist heel gelukkig.

 

 

 
----